Bizonteelt : een prachtig avontuur !
Bizonvlees was de belangrijkste voedingsbron van de Indianen, maar toen de blanken in de 19de eeuw Amerika veroverden, waren er al gauw nog maar een paar honderd bizons over. Later kregen ze de status van beschermd dier en werden ze in nationale parken gehouden, om uiteindelijk op particuliere boerderijen en ranches te worden gefokt.
Bizons kunnen net zo goed tegen harde winters als tegen hete zomers. Zij hebben maar weinig voer nodig en leven buiten (zonder beschutting) in grote ruimten waar zij vrij baan kunnen geven aan hun lenigheid en snelheid. Een vrouwtjesbizon kan nog tot haar twintigste jaar of langer jongen krijgen (elk voorjaar een kalf van +/- 25 kg), maar mannetjes die niet voor de voortplanting worden gebruikt, worden rond hun tweede levensjaar geslacht. Zij wegen dan 450kg.
Omheiningen van traliewerk of stroomdraad zijn een vereiste, en ook zal specifiek immobilisatiemateriaal moeten worden geïnstalleerd, om de jaarlijkse interventies (bloedafname, merken, ontluizing...) te kunnen uitvoeren.
De eerste bizons werden in de jaren negentig in Europa geïmporteerd, en inmiddels bevat ons continent een populatie van zo'n 2500 dieren. De coöperatie "Bisons d'Ardenne" is de belangrijkste vereniging van bizonfokkers in Europa. Zij verhandelt fokdieren en levert vlees aan de Europese Unie en de omringende landen.
Bizonvlees heeft verrassende kenmerken : het is mals, vetarm en heel smakelijk. Gegrild of gestoofd als wild, met een beetje zout en peper, heeft het een gastronomisch maar tegelijk natuurlijk karakter dat de Europese consument aanspreekt.
|
